Kiedy 20 stycznia 1990 roku weszła w życie Ustawa „o zmianach w organizacji działalności spółdzielczości”, rozwiązująca Centralny Związek Spółdzielni Mleczarskich jak również związki regionalne, spółdzielczość mleczarska pozbawiona została koordynatora działań w trudnym momencie transformacji ustrojowej. Większość spółdzielni mleczarskich, po pierwszym okresie euforii wywołanej samodzielnością i brakiem jakiejkolwiek zależności od władzy centralnej, zaczęła dostrzegać niebezpieczeństwa jakie stwarzała ustawa. W tak trudnej sytuacji transformacji gospodarki zabrakło instytucji koordynującej procesy dostosowawcze, broniącej interesów sektora, stanowiącej swoiste „lobby mleczarskie” w kontaktach z władzami. Doprowadziło to do dezorganizacji i rozerwania tradycyjnych więzi techniczno-ekonomicznych oraz osłabiania pojedynczych spółdzielni nieprzygotowanych do samodzielnego funkcjonowania. Pociągnęło to za sobą utratę wspólnej infrastruktury handlowej, remontowej, transportowej, oświatowej, wypoczynkowej, badawczej, informacyjnej, dystrybucyjnej.